Ile są warte diamenty i skąd bierze się ich cena
Fenomen diamentu jako klejnotu ponad klejnotami tłumaczy kilka nakładających się na siebie czynników: setki lat obecności w kulturze, nieustającą modę na ten kamień, a do tego twarde parametry fizyczne — ekstremalną twardość i odporność zarówno na chemikalia, jak i wysokie temperatury. Dołóżmy do tego naturalną rzadkość i wizualny efekt dobrze wykonanego szlifu, a otrzymamy pełny obraz tego, czemu akurat ten minerał zyskał status klejnotu nad klejnotami.
Wycena surowca — dlaczego to skomplikowane
Gdy w 2001 roku sprywatyzowano De Beers, koncern przestał publikować ceny surowca sprzedawanego za pośrednictwem Diamond Trading Co. Mimo tej nieprzejrzystości firma maklerska Bonas-Couzyn Ltd., zajmująca się pośrednictwem i analizą rynku diamentów surowych jako jeden z tzw. sightholderów De Beers, oszacowała, że licząc od maja 2009 roku, ceny starannie wyselekcjonowanego surowca poszły w górę o ponad jedną czwartą. Najbardziej zdrożały wysokiej klasy kryształy oktaedryczne (klasa sawable 1), dodekaedryczne (sawable 2) oraz drobne odłamki. W tym samym czasie ceny gotowych, oszlifowanych diamentów pozostawały w miejscu — hamował je światowy kryzys gospodarczy i wyprzedaż zapasów — co pozwalało przewidzieć, że kamienie szlifowane z nowo kupionego, droższego surowca prędzej czy później też zaczną drożeć.
Co pokazuje Antwerp Diamond Index
Indeks przygotowywany przez Wysoką Radę Diamentów (HRD) śledzi średnie ceny brylantów o masie 0,50–1,00 karata, w klasach czystości od LC (czyste pod lupą) do VS2 i barwach od E do H, notowane na giełdzie w Antwerpii. Biorąc rok 1973 jako punkt wyjścia (100%), do 2008 roku kamienie 0,5-karatowe zdrożały o ponad 165%, a te 1-karatowe — o ponad 270%. Rekordowe poziomy padły w 1980 roku (odpowiednio 402,8% i 636,9%), po czym do połowy dekady nastąpiła wyraźna korekta w dół (do 182,6% i 166,0%). Od 1985 roku trend jest już stabilnie wzrostowy, choć w wolniejszym tempie.
Pół wieku wzrostów cen najlepszych brylantów
Weźmy pod lupę segment absolutnie topowy — brylanty o masie 1,00–1,39 karata, czystości LC i barwie D. Między 1960 a 2010 rokiem podrożały o około 840%, a przyczyna jest prozaiczna: takiego surowca po prostu brakuje. Rocznie na świecie powstaje jedynie około 750 kamieni tej klasy, a żeby je uzyskać, trzeba przerobić około 800 milionów ton kimberlitu. Garet Penny, przedstawiciel De Beers, ostrzegał w 2010 roku, że utrzymanie wydobycia na tym poziomie doprowadzi w ciągu dwóch dekad do wyczerpania złóż zdolnych dostarczać diamenty najwyższej jakości.
Antwerp World Diamond Trade Center z Belgii prześledził tempo wzrostu cen tej klasy brylantów jeszcze dokładniej. W latach 1949–1960 rosły one w tempie 15% rocznie. Później, licząc zmianę względem poprzedniej dekady, wyglądało to następująco: w latach sześćdziesiątych ceny podskoczyły o 155%, w siedemdziesiątych wzrost wyhamował do 52%, w osiemdziesiątych do 32%, w dekadzie lat dziewięćdziesiątych niemal się zatrzymał (9%), by w pierwszej dekadzie XXI wieku znów przyspieszyć do 68%.
Kilka czynników sugerowało dalszy, wyraźny wzrost cen najlepszych brylantów w kolejnych latach. Największy na świecie rynek konsumpcji diamentów — Stany Zjednoczone, odpowiadające za ponad połowę globalnego popytu — miał wychodzić z kryzysu gospodarczego. Jednocześnie utrzymywały się niedobory dobrego surowca przy rosnących jego cenach, a złoża diamentów stopniowo się wyczerpywały — termin wygaśnięcia eksploatacji ówczesnych kopalni podziemnych szacowano na rok 2020. Do tego dochodził gwałtownie rosnący popyt z nowych rynków azjatyckich, przede wszystkim z Chin, Korei i Tajwanu.
Sprawdź także ciekawostkę — największy diament świata!